Een vakantie naar Ibiza, een geweldige belevenis

Wat heeft Ibiza wat Texel, Mallorca en Tenerife niet hebben? Volgens de zoete stem van de mooie actrice Paz Vega op mijn audiogids zijn het de geheimen achter de dikke muren van Dalt Vila, het hooggelegen oude stadsdeel van Ibiza-stad. Anderen zweren bij het bruisende nachtleven en de met cocktails overgoten zonsondergang op het terras van Mambo. Of zijn het toch de geesten van de hippies die nog rondfladderen over het eiland?

De eerste ontmoeting met Eivissa, zoals de eilanders hun paradijs noemen, is wat aarzelend. Het is eind september. De meeste partygangers zitten weer in de schoolbanken en de celebrities overleggen al weer druk met hun managers over hoe ze de voorpagina's van de bladen moeten halen.

Het beeld dat ik van Ibiza heb is één grote discotheek. Dat past helemaal niet bij mijn hotel: typisch Spaans, inclusief handgetimmerde deuren en kasten. Aan het eind van een kilometer lange straat met alleen maar souvenirwinkels, restaurants en bars. Boven de noordkant van het eiland hangen dreigende zwarte wolken. Er is drie dagen regen voorspeld. Nog diezelfde middag dat het vliegtuig me dropt op dit minuscule vlekje in de Middellandse Zee ga ik op pad. Op zoek. Naar wat?

De eerste indruk van Ibiza

Ik kies eerst voor het hoogste punt van Ibiza. De weg is slecht, maar het voordeel is wel dat het mensen afschrikt. Een Duitse dame die met een angstig gezicht langs de steile helling omhoog stuurt, durft het avontuur niet aan en keert om. Vanaf de top overzie ik heel Ibiza, omspoeld door de Middellandse Zee. Opvallend groen met een grillige kust en ontelbare kleine baaitjes. Een ervan is Cala d' Hort, klein en authentiek. Ze wordt bewaakt door Es Vedra, een geweldige rots die als een poortwachter oprijst uit zee. Daar moet je niet heen gaan want het spookt er volgens de eilandbewoners. De top verdwijnt in een geheimzinnige nevel. Langs het kleine strandje hebben zich chiringuito's genesteld, eenvoudige strandrestaurantjes waar de laatste honderd jaar behalve het menu weinig is veranderd. Op het strand vinden leuke activiteiten plaats. Zie de afbeelding rechts. De ober van de chiringuito steekt een sigaret op en tuurt over de nevelige zee.
Een verrassend pure plek, op zo'n druk eiland! Een paar nazomertoeristen strekken zich uit op het strandje in de late namiddagzon. Ik sluit me bij ze aan. Genoeg voor vandaag. Hier moet het lukken te acclimatiseren.

De flitsende en snelle beelden van de RTL's zomerserie over Ibiza vervagen snel. Dat was juni, augustus. In die maanden verzamelt zich de hele wereld op deze paar vierkante kilome-ters. Onder regie van wereldberoemde DJ's als Armin van Buren en Tiësto. Langs de vierbaansweg die het eiland op wrede wijze in tweeën splitst worden deze muziekgoden op metershoge billboards aan hun idolen gepresenteerd. Elke nacht wordt er gefeest in de tientallen disco's die zich hier sinds de jaren negentig hebben gevestigd. Privilege, Amnesia, Eden, Space en Es Paradis zijn begrippen in de uitgaanswereld. Bont beschilderde bussen rijden over het eiland langs campings en hotels om de partygangers naar de feesthallen te brengen. De jetset kiest voor het toonaangevende Pacha. Dit zijn de plaatsen waar iedereen elkaar ontmoet. Waar actrices, voetballers, beroemdheden uit alle landen, die gezien willen worden.
Overdag verplaatst de scène zich naar de chique beachclubs, zoals het door Nederlands management gerunde resort Blue Marlin ten zuiden van de zoutpannen. Het strand stelt weinig voor, maar de gasten kunnen zich uitstrekken op de kingsize witte strandbedden die op de keien zijn geplaatst. In Ibiza bloeide, volgens de eilandroddels, de liefde op tussen Jolanthe en Wesley Sneijder. Een uiterst mooie plek, waarbij ik me afvraag of ze wel verliefd op elkaar zijn geworden in plaats van op deze prachtige omgeving.

Op zoek naar de geschiedenis van Ibiza

Intussen ga ik op zoek naar de laatste sporen van de hippies die in de jaren zestig Ibiza ontdekten en beroemd maakten. Ibiza werd de schuilplaats voor Amerikaanse dienstweigeraars in de Vietnamoorlog. Bob Dylan en Bob Marley met zich hier tussen de Flower Power. Een landelijk weggetje kronkelt tussen amandelbomen en kleine boerderijtjes door de piepkleine dorpjes rond een kruispunt met een restaurant. In Santa Agnes de Corona vertellen de namen op de grafstenen van het knusse kerkhofje familiehistories van de Costa's. Welke rol speelde een zekere John Scholz Conway, geboren in Wenen, die hier in 1992 werd bijgezet in de witte muur? Het is er druk. Iedereen wil eten aan de eenvoudige houten tafels , ook al staat er geen macrobiotische volkoren rijst met tofu op de kaart. In het witte kerkje achter bar Anita geeft een Engels koppel elkaar het jawoord en op zondag is er voor de toeristen de Hippy Market. Dat is eigenlijk alles wat er nog over is van een cultuur. Op enkele vergrijsde laatbloeier na zijn de hippies verdwenen.

Wat bleef op Ibiza is de vreedzaamheid, de verdraagzaamheid, de kleinschaligheid. Ondanks de massa en de zomergekte.,,Dat is altijd maar een paar maandjes en dan is het weer over. Dat hoort nu eenmaal bij ons eiland", zegt Felix. Samen met zijn nieuwe echtgenote zit hij te keuvelen op een bankje in Ibiza stad bij het piratenstandbeeld aan de haven. Ze zijn gepensioneerd maar zitten als verliefde pubers aan elkaar te frutselen. Ze kwebbelen honderduit over wat Ibiza is, en vooral hoe het was.,,Ibiza werd altijd al door mensen van buiten aangevallen." Zij wijst op het piratenstandbeeld dat herinnert aan de strooptochten van de zeerovers in vroeger tijden. Corsario's heetten deze piraten die door de koning in dienst werden genomen om de 'slechte piraten' af te schrikken.
Hoe het in die vroege tijden op Ibiza was kun je nog het beste zien door de houten ophaalbrug over te steken en onder de grote stadspoort de Dalt Vila binnen te gaan. De oude stad die door Philips II werd versterkt met fortificaties.,,Elke stap die je hier zet is een eeuw terug in de tijd, fluistert Paz Vega in mijn speakertje. Het hele complex staat onder bescherming van Unesco. De monumentale muur, de kathedraal, de hellende klinkerstraten met de witte kubushuizen, de musea en de verdedigingstorens. En steeds het mooie uitzicht over de blauwe zee, de haven met de superluxe jachten en de terrasjes en winkeltjes beneden in de havenwijk Marina. Een ferryboot uit Barcelona schurkt zich tegen de kade en brengt de eilanders weer thuis.

"Ibiza, je voelt je er direct thuis."

Langzaam slenter ik naar beneden, naar de gezellige havenwijk waar een man voor een kapperszaak in een fauteuil een Nederlandse krant zit te lezen. Kapper Sergio, een 56-jartge Maastrichtenaar. Hoe werd hij kapper op Ibiza? ,,Ik had het in Nederland niet meer naar mijn zin. Ik wilde een nieuw bedrijf beginnen maar liep te pletter tegen allerlei regeltjes. Toen heb ik mijn dochter gebeld: ,,Kind, ik ga naar Ibiza." Ze reageerde enthousiast. ,,Pa, dat moet je doen."
Sergio werkt nu al weer anderhalf jaar bij deze Parijse kapper en rekent zich reeds tot de in-boorlingen van Ibiza. ,,Dertig jaar geleden ben ik hier ook een keer geweest. Er is natuurlijk een heleboel veranderd, maar heel veel is nog hetzelfde. Je voelt je meteen thuis. Er is een soort verbondenheid." Zijn buurvrouw die een modezaakje heeft vraagt Sergio even op haar zaak te passen. ,,We kennen elkaar allemaal en helpen elkaar als het nodig is. Dat was één van de redenen dat ik meteen aan Ibiza dacht toen ik uit Nederland weg wilde."
Voor mij was het de eerste keer dat ik op Ibiza kwam, maar het is zeker niet de laatste keer. Ik heb genoten van monumenten, het weer, de natuur, maar bovenal de mensen. Ibiza heeft een heerlijk sfeer en ik zou willen dat ik er nog wat langer had kunnen blijven.